+ Konu Cevaplama Paneli
Gösterilen sonuçlar: 1 ile 3 ve 3
  1. #1
    WEBMASTER multimedia - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    04 Ekim 2008
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    10.919

    Standart Yalnızım...Yapayalnız...Bekledim...Hayata dair güzel yazılar, hayatın içinden yaşanmış hikayeler, hayattan güzel alıntılar, güzel duygulu hayata dair yazılar



    Bundan bir kaç yıl önce küçük evinde gençliğinden beri hatıra defteri tutan ihtiyar bir kadıncağız ölmüştü...

    45 yılın bütün basit olayları, dostlarla ufak tefek konuşmalar, sevgi ile titreyen bir sürü küçük haz anları, arkadaş ve akrabaların ziyaretlerine ait bazı notlar bu defterde günü gününe not edilmişti...

    Bu notlarda öyle önemli birşey yoktu ama defterin son iki yıllık yapraklarındaki notlar düşündürücüydü...

    İki yılda defterin her gününe sadece şu cümleler kaydedilmişti;

    "Yalnızım...
    Yapayalnız...
    Bekledim...
    Bugün de kimse gelmedi..."


  2. #2
    WEBMASTER multimedia - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    04 Ekim 2008
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    10.919

    Standart

    YAŞLI KADIN!...





    YAŞLI KADIN…

    Yaşlı kadın balkonda oturmuş karşısında ki manzarayı seyrediyordu. Manzarası ise alabildiğine yeşilliğe bakıyor ve uzaktan bir evi görüyordu. Yaşlı kadın gece olunca o evin ışıklarına bakar huzur duyardı. Tek başına yaşadığı bu evde, uzakta ki ışık ona arkadaş olurdu. Oysa orda kimler oturur bilmezdi. Orda oturanlar da, yaktıkları ışığın, bir başkasının içini ısıttığını bilmezlerdi… Işığa doğru bakarken birden, her zaman ki gibi geçmişi düşünmeye başladı!...

    Evliliğini, çocuklarını ve gündelik telaşlarla geçirdiği ömrünü!..

    Kocasıyla tam 25 yıl aynı yastığa baş koymuştu ama hiç anlaşamamışlardı. Paylaşımsız bir evlilik yaşamıştı. Ne zaman konuşmaya başlasalar sonu hep tartışmayla biterdi. Bazen çocukları için susmayı tercih ederdi ama sürekli kendisini eleştirdiği içinde zor sabrederdi. Kocasının onu anlamadığını, 25 yıl beraber oldukları halde kendisini hiç tanımadığını düşündü!.. Nasıl da zordu böylesine evlilik nasılda zordu!...

    Evliliğinde hiçbir zaman mutluluğu yakalayamadı… Kocasıyla bir defa olsun dertleşip de içini dökemedi.

    Çocuklarına elinden geldiği kadar iyi baktı. Gecesini gündüzünü onlara verdi kocası çalışmayacaksın evde oturacaksın dedi o da öyle yaptı. Giymedi giydirdi yemedi yedirdi… çocuklarını iyi yetiştirip saygın birer meslek sahibi olmalarını sağladı. Sonrada hepsi yuvadan uçup gitti.

    Yavrularını hep bağrına basmıştı zamanında… Minicik ellerine ayaklarına bakar, uyurken onları seyrederdi. Minicik ayaklarını ellerini öpmeye doyamazdı. Biliyordu ki bu eller ayaklar bir gün büyüyecek artık öpülmeyecek hale geleceklerdi. Ne kadar öpse de doyamadı… O ellere ayaklara… Bir gün büyüdüler… O eller, ağızlar, annelerine neler söylemedi ki ama anneleri yine de onları çok sevdi.

    Şimdi arayıp sormamalarına kızıyor ama bu zamanda ekmek parası kazanmak kolay mı? Yeter ki çalışsınlar diyerek gönlünü ferahlatıyordu.

    Şimdiler de ise herkes kendi telaşına kapılmış annelerini önemsemiyorlardı bile! Gitgide evlatlarımız daha mı bir nankör oluyordu ne?..

    Kocasını da kaybedince evde iyice yalnız kalmıştı.

    Evliliğini düşündü… Gençliğini ve güzelliğini boşa harcadığının farkındaydı. Tek bir hayatı olduğunu ve bunu da nasıl geçirdiğini düşündükçe içi boğuluyordu!...

    Neden evlenmişti?.. Niçin çocuk doğurmuştu?.. Neden sadece çocukları için yaşamıştı?... Şimdi çocukları neden yanında yoktu?.. Hep “gelecek” diye ümit ettiği, beklediği o güzel günler neden gelmemişti?..

    Alabildiğine haykırmak istiyordu… çünkü kendi hayatına yön verme hakkını beraber yaşadığı insanlar ona vermemişti!.. Kendi içinde şıkışıp kalmıştı… Hep isyanlarını içinde biriktirdi durdu. Eliyle göğsünü yırtıp içindeki tüm yaşanmamışlıkları atmak, bu doyumsuzluktan kurtulmak istiyordu. Hayatı boyunca ona huzur vermeyen toplum koşullarına ayak uydurmaktan bıkmış bunalmıştı. Ama, artık her anlamda özgürdü… Fakat ayağa bile kalkmaya zorlanan bir vücuda sahipti artık!... Tekrar gözyaşlarını tutamadı yaşlı kadın ağladı… ağladı…. ağladı!...

    Şimdi, gözleri hep O uzakta ki ışıkta… Gecenin yalnızlığını onunla paylaşıyor ve mutlu oluyordu.

    Yanındaki sehpanın üzerine koyduğu çaydan bir yudum aldı…

    Gözlerinden inen yaşları eliyle silerken çayının soğuduğunu fark etdi. Uzaktaki o evin ışığı da sönmüştü. Havanın serinliğini hissederek ürperdi. Öyle bir ürperişti ki bu, bütün vücuduna yayılan soğuk, taa içine kadar onu titretmişti.

    O akşamdan sonra ki akşamlarda yine o uzaktaki evin ışığı hep yandı!... Ama yaşlı kadın artık göremiyordu. Sonsuzluğuna adım atarken, bundan sonraki hayatında, hep hayal ettiği gibi yaşayacak ve uzaklardaki bir ışığa özlem duymayacaktı. Çünkü artık onun ruhu da bir ışıktı… İstediği yerde, istediği gibi huzuru yakalayacaktı!...

    İşte arkadaşlar… bu hikaye bizim içimizdeki yaşamlardan sadece bir örnek! Biz kadınlar, hep anaerkil olarak yetştirildik. Kendimiz için yaşamayı öğretmediler bize…

    Genç kızken ailenin namusu, evlendikten sonrada kocanın namusu olduk! Neden?... Biz kendi namusumuza sahip çıkamıyor muyduk? Yoksa biz insan olma özelliklerini almamış mıydık? Ya da, bize bu hakkı mı vermediler? Tabii erkeğin namusunu sorgulayan olmadığı için göze batan hep kadın oluyor. Çünkü toplum buna odaklanmış, bu önemsenmiş ve kabul edilmiş.

    Biliyormusuz boşanma davaları avrupa ülkelerine göre neden Türkiye’de daha azdır? ben diyeyim kadınların hep bu toplum baskısıyla oluşan değerlerdendir! Çünkü kadına toplum demiştir ki;
    -yuvayı yapan dişi kuştur sen sabret,
    -çocukların var sabret,
    -kocandır çekeceksin,
    -erkeğin elinin kiridir yıkayınca geçer ama kadının geçmez (nasıl bir kirse o)
    Vb…. bunlar uzar gider.

    Ama ben eminim ki zamanla, kadınlarımız daha çok bilinçli olacak ve yetiştirdikleri çocuklarını artık eski düşüncelere hapis etmeyeceklerdir.

    Sizlere kendime özgü bir izlenimimi aktarmak istiyorum. Çocuklarımızın okul başarılarını hiç incelediniz mi? Kız çocuklarımız, erkek çocuklarımıza göre daha başarılılar. Bunu ben bir çok öğretmenlerimiz lede konuştum. Hadi bakalım düşünülelim sizce bunu nedenleri nelerdir?

    Bakın yazımı yazarken yine dalmış gitmişim… Nerden başladım nasıl bitirdim.

    En iyisi başka yazılarımda tekrar buluşmak dileğimle diyorum. Benimle gönül birliğinde olan, olmayan tüm okuyucularımın gözlerine sağlık diyorum.

    Sevgilerle kalınız.

    Aysen Aydın
    http://www.gazetehaber.net/v3/yazi_d...63&yazar_id=34

    http://www.duzcedamla.com/index.php?...490&Itemid=123


  3. #3
    Nurumuz Beyaz Nur - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03 Ocak 2009
    Mesajlar
    2.980

    Standart


    Allah Kimseyi yanlız etmesin sadece az birazcık kafa dinleyecek kadar vakit olsun ama sonra kimse yanlız kalmasın inşallah

    yazılar harika idi ellerine sağlık








    Size Öyle Bir Vatan Aldım ki; Ebediyen Sizin Olacaktır! (Sultan Alparslan, Malazgirt-1071):


+ Konu Cevaplama Paneli

Benzer Konular

  1. Yeterli olanı diliyorum, güzel yazılar, hayata dair güzel yazılar ve alıntılar, hayatın içinden özlü güzel yazılar
    By multimedia in forum Aşkı ve Hayatı Güzelleştiren yazılar,Yaşam koçu,Başarı Hikayeleri,Güzel Yazılar,
    Cevaplar: 3
    Son Mesaj: 08 Temmuz 2010, 20:20
  2. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 19 Haziran 2010, 18:46
  3. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 27 Mayıs 2010, 19:43
  4. Cevaplar: 1
    Son Mesaj: 21 Mayıs 2010, 12:09
  5. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 12 Mayıs 2010, 18:34

Bu Konudaki Etiketler

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok